«Strength is important»

In yoga (and life), you need to be flexible of course, but also you need to be able to endure and not give up.

I am a person that doesn’t realise all that I am capable of, that needs constant proof to believe. My teacher has shown me the way to find my own strength, through the asana practice. By cultivating strength in the body, which means having stability and comfort in any asana, it is the mind that becomes steady and free of unnecessary worries. Stability in the body gives the security from within, that no matter what happens, I am here, I am now, and I will deal with whatever comes in the best possible way.
Strength is the virtue that can make one sensitive to subtle things, without feeling lost and unable to hold their position in the world.

I found this video by Kino McGregor very relevant to this idea:

https://www.youtube.com/watch?v=W3q-ztl5NDk

Advertisements

Τι μας διδάσκουν τα δέντρα για τη ζωή, σημείωμα του Χέρμαν Έσσε

??????????????????????

For me, trees have always been the most penetrating preachers. I revere them when they live in tribes and families, in forests and groves. And even more I revere them when they stand alone. They are like lonely persons. Not like hermits who have stolen away out of some weakness, but like great, solitary men, like Beethoven and Nietzsche. In their highest boughs the world rustles, their roots rest in infinity; but they do not lose themselves there, they struggle with all the force of their lives for one thing only: to fulfill themselves according to their own laws, to build up their own form, to represent themselves. Nothing is holier, nothing is more exemplary than a beautiful, strong tree. When a tree is cut down and reveals its naked death-wound to the sun, one can read its whole history in the luminous, inscribed disk of its trunk: in the rings of its years, its scars, all the struggle, all the suffering, all the sickness, all the happiness and prosperity stand truly written, the narrow years and the luxurious years, the attacks withstood, the storms endured. And every young farmboy knows that the hardest and noblest wood has the narrowest rings, that high on the mountains and in continuing danger the most indestructible, the strongest, the ideal trees grow.

Trees are sanctuaries. Whoever knows how to speak to them, whoever knows how to listen to them, can learn the truth. They do not preach learning and precepts, they preach, undeterred by particulars, the ancient law of life.

A tree says: A kernel is hidden in me, a spark, a thought, I am life from eternal life. The attempt and the risk that the eternal mother took with me is unique, unique the form and veins of my skin, unique the smallest play of leaves in my branches and the smallest scar on my bark. I was made to form and reveal the eternal in my smallest special detail.

A tree says: My strength is trust. I know nothing about my fathers, I know nothing about the thousand children that every year spring out of me. I live out the secret of my seed to the very end, and I care for nothing else. I trust that God is in me. I trust that my labor is holy. Out of this trust I live.

When we are stricken and cannot bear our lives any longer, then a tree has something to say to us: Be still! Be still! Look at me! Life is not easy, life is not difficult. Those are childish thoughts. . . . Home is neither here nor there. Home is within you, or home is nowhere at all.

A longing to wander tears my heart when I hear trees rustling in the wind at evening. If one listens to them silently for a long time, this longing reveals its kernel, its meaning. It is not so much a matter of escaping from one’s suffering, though it may seem to be so. It is a longing for home, for a memory of the mother, for new metaphors for life. It leads home. Every path leads homeward, every step is birth, every step is death, every grave is mother.

So the tree rustles in the evening, when we stand uneasy before our own childish thoughts: Trees have long thoughts, long-breathing and restful, just as they have longer lives than ours. They are wiser than we are, as long as we do not listen to them. But when we have learned how to listen to trees, then the brevity and the quickness and the childlike hastiness of our thoughts achieve an incomparable joy. Whoever has learned how to listen to trees no longer wants to be a tree. He wants to be nothing except what he is. That is home. That is happiness.

Από το http://www.brainpickings.org/2012/09/21/hermann-hesse-trees/

My Norwegian summer

This auspicious summer – for many reasons I feel 2014 is a year of many ends and many new beginnings for me – I was grateful to accept the invitation of a really good friend, and come to Norway to work.

For the past 3 weeks I’ve been sleeping and waking up every day in a small charming guesthouse in the middle of the mountains and forests of Jostedal, called Nigardsbreen Gjesteheim. There’s a lot of work, but the place is beautiful, the garden green and cosy, and the inside of the rooms beautifully decorated in 60s style the norwegian way.

Jenny, my Norwegian friend, and Giuseppe, her boyfriend who is Italian, are unique personalities, enthusiastic travellers of the world, and really warm people. All this is their creation, not the building or the interior, but the soul, warmth and love that lives in here and is noticeable to everyone that walks through the door. It is true that people make the places, and this is a great example of how you can give part of yourself to something and turn it into a revolutionary act. It doesn’t have to follow the way others do it and the common expectations of those who receive it. It can be a little piece of heaven, where things work according to our desires and needs. Where it is rewarding to offer and also to receive.

Being in nature is really good for me,  I can tell from my mood, and the clarity in my skin and eyes. Also working hard is extremely beneficial for me, simple physical work that makes you tired and satisfied before going to bed and calling it a day. As Chuck Palahniuk, the author of «Fight Club» notes in his afterword of the book, «Being tired isn’t the same as being rich, but most times it’s close enough»‘.

Yoga practice on the other hand is a little bit challenging, because of little time and a lot of fatigue… I’m happy and inspired to be practicing next to Jenny, and sharing the same challenges and joys. Practice is sweeter, much more needed, when you don’t have it for granted, but have to fight for it.

Miss one day of practice and then you realise how balancing, relieving and strengthening it is for body and mind. Starting the day with yoga and meditation brings you in touch with the quiet space within you, the ground where you can step on to face the demands of the day without wasting energy, but using your energy and capacities in the best possible way.

Until going back to an empty and hot Athens city, I will enjoy every little breath of fresh air and every little glimpse of beauty all around…

http://www.nigardsbreen.com

 

Συνειδητοποιώντας το θυμό

anger_twainΣήμερα ξύπνησα με ένα περίεργο ενοχλητικό συναίσθημα, σαν κάτι να με τρυπάει και να μη με αφήνει να ησυχάσω. Θα μπορούσε να είναι οτιδήποτε, αλλά νομίζω κατάφερα να καταλάβω και να παραδεχτώ τι ήταν: Θυμός. Συνήθως ο δικός μου θυμός μεταμφιέζεται σε θλίψη, μπλέκεται στα πλοκάμια της σκέψης και της ανάλυσης κι έτσι είναι πιο παθητικός. Με τρώει σιγά σιγά από μέσα και δε μου δίνει τη δυνατότητα να τον αγγίξω και να τον δω πραγματικά. Σήμερα όμως μπόρεσα να τον δω κατάματα και να πω στον εαυτό μου «Είμαι πολύ πολύ θυμωμένη». Μετά την πρωινή γιόγκα και το διαλογισμό, συνειδητοποίησα πιο βαθιά πώς νιώθω και γιατί. Και τι να κάνω λοιπόν με το θυμό μου;

Τις τελευταίες μέρες διαβάζω το «Anger», από τον Thich Nhat Hanh. Ίσως γι’αυτό μπόρεσα να τον δω, σαν να μην είναι δαίμονας που κρύβεις κάτω από τα σκεπάσματα, ή μια ανεξέλεγκτη δύναμη που πρέπει να βρει διέξοδο καταστρέφοντας τα πάντα στο πέρασμά της. Πέρα από το απλό, αλλά τόσο δύσκολο να παραδεχτούμε, ο θυμός υπάρχει μέσα μας, κι αυτό δε μας κάνει κακούς ανθρώπους. Ο Thich Nhat Hanh γράφει ότι για να αντιμετωπίσεις το θυμό, πρέπει να τον δεις σαν ένα μωρό που θέλει την προσοχή σου. Κλαίει, φωνάζει, για να το πάρεις αγκαλιά και να του δώσεις σημασία… θέλει κάτι να σου πει. Αν τον διαχειριστείς σαν να είναι κομμάτι του εαυτού σου και του δώσεις φροντίδα, θα ησυχάσει, και θα μετατραπεί σε συνειδητότητα. Η συνειδητότητα οδηγεί σε κατανόηση και συν-αίσθηση, όχι σε σύγκρουση και αντιπαράθεση με την αιτία του θυμού, τον Άλλον ή τον ίδιο μας τον Εαυτό. Στον πόλεμο με τους άλλους και με τον εαυτό μας κανένας δε νικά, απλώς παραδέχεται την ήττα του αυτός που εξαντλείται πρώτος. Τόση πολύτιμη ενέργεια, που θα μπορούσε να πάει προς κάτι δημιουργικό και ζωντανό, σπαταλιέται στη σύγκρουση μέχρι τελικής πτώσεως. Δεν πιστεύω ότι εκφράζοντας το θυμό, ξεσπώντας σε κάποιον ή κάτι, βρίσκεται λύση. Η αιτία του θυμού παραμένει, αλλά εκτονώνεται η ένταση, δηλαδή η συσσωρευμένη αρνητική ενέργεια. Εξαντλούμαστε προσωρινά, και όταν ξαναμαζέψουμε δυνάμεις, είμαστε έτοιμοι για την επόμενη μάχη, και ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται. Υπάρχει πάντα ο εγωισμός του να πρέπει να βγεις νικητής… Και καλά όταν ο εχθρός είναι έξω… Όταν όμως είμαστε θυμωμένοι με τον εαυτό μας ποιος είναι τελικά ο νικητής και ποιος ο χαμένος;

Ο θυμός είναι αποτέλεσμα του πόνου που βιώσαμε ή βιώνουμε, κι ο οποίος ακόμα δεν έχει απαλυνθεί, ή καν εκφραστεί. Αν το δεις έτσι, είσαι πιο ανεκτικός με τον εαυτό σου, και με τον κατά περίπτωση «αντίπαλο», αφού συνειδητοποιείς ότι είναι σαν το πληγωμένο ζώο που επιτίθεται για να προστατευθεί ή να εκδικηθεί. Ο θυμός δείχνει ότι κάτι δεν πάει καλά, κάτι πρέπει να αλλάξει, και το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να ακούσουμε τη φωνή του, κι όχι να τον καλύψουμε βίαια.

Σήμερα πρωί ξύπνησα πολύ θυμωμένη… Έμεινα μ’αυτό το συναίσθημα, άκουσα τι έχει να μου πει, και συνειδητοποίησα ότι είναι μια πιο δυναμική μορφή της θλίψης που ένιωθα τις τελευταίες μέρες. Είδα ότι είναι η τελευταία μάχη που δίνει το εγώ πριν αποχωριστεί κάτι που θεωρούσε ότι του ανήκει. Κι ότι σύντομα θα αφήσω πίσω μου τη δική μου πληγή.

Η έμπνευση είναι παντού

ImageΗ εικόνα είναι από work in progresss του γραφίστα Sean McCabe: http://seanwes.com/2013/inspiration-is-everywhere/

Τις τελευταίες δυο βδομάδες που έχω γυρίσει από την Ινδία, προσπαθώ να βρω ξανά τα πατήματά μου στην Αθήνα, και να μείνω συνδεδεμένη με την πηγή της ενέργειας μέσα μου. Συνειδητοποιώ ότι για να νιώθω ζωντανή στο μυαλό και την καρδιά, χρειάζομαι νέες ιδέες, έμπνευση.

Την έμπνευση μπορώ να τη βρω παντού, αν είμαι ανοιχτή και δεκτική σ’αυτήν. Αφενός χρειάζεται να έχω τα μάτια μου – δηλαδή την καρδιά μου – ανοιχτά, και αφετέρου να εκτεθώ σε αυτό που συμβαίνει εκεί έξω. Συμβαίνουν τα πάντα, «everything is there!», όπως λένε καλόκαρδα και με χαμόγελο οι Ινδοί… Ό,τι ψάχνεις θα το βρεις, γιατί υπάρχει, αρκεί να το αναγνωρίσεις και να το ανασύρεις από το σωρό των πραγμάτων, να το δεις καλά-καλά και να πάρεις αυτό που έχει να σου δώσει.

Όταν ψάχνεις για έμπνευση οι συμπτώσεις έρχονται να σε βρουν, σου κλείνουν το μάτι και σε προσκαλούν να περπατήσεις το δρόμο τους και να δεις πού έχουν να σε πάνε. Μερικές φορές σε πάνε πολύ μακριά, από τη μια σύμπτωση στην άλλη σύμπτωση, και ίσως πια σε μια συνειδητή επιλογή και σε μια μεγάλη ανακάλυψη. Άλλες φορές είναι αυτό που είναι, χωρίς να οδηγεί παρακάτω ο δρόμος, αλλά κι αυτό είναι σημαντικό μάθημα να αποδεχτείς, και να μη σταματήσεις να δοκιμάζεις.

Είμαι λοιπόν πολύ τυχερή που από μια σύμπτωση γνώρισα έναν συναρπαστικό άνθρωπο και ξεκίνησα μαθήματα βιωματικής ανατομίας και αυτοσχεδιασμού στο σύγχρονο χορό μαζί της. Είναι σαν να ανοίχτηκε μια νέα μεγάλη πόρτα, κι από κει μπαίνει φρέσκος καθαρός αέρας και φως, και μπορώ να βλέπω τον ουρανό. Νέες πληροφορίες για το σώμα, νέοι τρόποι συνειδητοποίησης και χρήσης του σώματος, και – το πιο απολαυστικό – η αίσθηση να μη με νοιάζει αν είμαι καλή σ’αυτό το νέο πράγμα που δοκιμάζω. Σημασία έχει η απόλαυση και η εμπειρία, και για μένα η κίνηση και η έκφραση είναι βροχούλα σε διψασμένο χώμα… Με τη yoga γνωρίζω το σώμα και τον εαυτό μου σε μεγάλο και απεριόριστο βάθος, λείπει όμως το στοιχείο του παιχνιδιού, του πειραματισμού με την κίνηση. Ξέρω ένα τρόπο να κινώ το σώμα, υπάρχουν όμως τόσοι πολλοί… Επίσης η επαφή με έναν άνθρωπο που έχει δουλέψει στο να εκφράζεται δημιουργικά και χωρίς εμπόδια, ακόμα και στις πιο δύσκολες και οδυνηρές στιγμές, μου κάνει πολύ καλό. Έκφραση χωρίς κουτάκια και περιορισμούς, αναπάντεχη και πηγαία, χωρίς προσδοκίες και κριτική.

Είναι περισσότερο η ιδέα, αυτό που αντιπροσωπεύει, αυτό που βιώνει και ζωντανεύει κάποιος, παρά ο ίδιος ο συγκεκριμένος άνθρωπος. Αυτό για μένα είναι τεράστια έμπνευση, να συνειδητοποιώ ότι πρέπει να απολαμβάνω όσα μου προσφέρει το παράδειγμα και η εμπειρία μιας κατάστασης, χωρίς να περιμένω απαραίτητα να είναι τέλεια. Το τέλειο δεν υπάρχει, αν ψάξεις οποιαδήποτε κατάσταση σε βάθος θα απογοητευτείς σίγουρα. Όταν είμαστε ερωτευμένοι, θεωρούμε τον άλλο τέλειο και αποδεχόμαστε εθελοτυφλώντας  τα πάντα, μέχρι να τον αποκαθηλώσουμε και να απορρίψουμε άδικα και σωρηδόν τα πάντα γύρω από αυτόν. Αυτό το μοτίβο του άσπρου-μαύρου επαναλαμβάνεται σε όλες τις καταστάσεις, όμως αν το διαχωρίσουμε, μπορούμε να παίρνουμε τα καλά και να είμαστε ευγνώμονες, και να συγχωρούμε τα κακά χωρίς να μας αφορούν. Κάπου είχα ακούσει κάτι πολύ σωστό, για το θυμό νομίζω: «Μπορείς να μου δώσεις κάτι μόνο αν εγώ δεχτώ να το πάρω». Ισχύει και για τα αρνητικά, αλλά και για τα θετικά.

Λοιπόν είναι ωραίο να εμπνέεσαι, να παίρνεις ιδέες και να προχωράς, χωρίς την εξονυχιστική κριτική που το μυαλό έχει εκπαιδευτεί να κάνει τόσο καλά, ακόμα και εναντίον του ίδιου του του εαυτού.

Λέμε «εμπνέομαι», κι όχι «ακολουθώ» ή «μιμούμαι», που σημαίνει είμαι ζωντανός, ανοιχτός, και δημιουργώ υγιείς καταστάσεις και σχέσεις με τους άλλους. Δίνω και παίρνω, είμαι αυτό που είμαι, και δέχομαι χωρίς προσκόλληση ότι και η πηγή της έμπνευσής μου είναι αυτό που είναι. Σκέφτομαι για τον εαυτό μου και κρίνω τι μου είναι χρήσιμο να πάρω και χρειάζομαι, άρα είμαι πραγματικά σε επαφή με την κατάστασή μου τη συγκεκριμένη στιγμή.

Είναι αμφίδρομη διαδικασία: Κρατάω τα μάτια μου ανοιχτά για να μπορώ να βρω την έμπνευση, και ψάχνω την έμπνευση για να μπορώ να κρατάω τα μάτια μου πάντα ανοιχτά…

Δύναμη, Ευλυγισία και Ισορροπία, με τον Jason Bowman

Βίντεο

Καιρό τώρα σκέφτομαι και ξανασκέφτομαι αυτό το βίντεο του Jason Bowman. Υπάρχουν τόσα και τόσα βίντεο στο youtube, με ανθρώπους που κάνουν φοβερά προχωρημένες στάσεις στη γιόγκα, σαν να είναι ακροβάτες, και σαν να γεννήθηκαν με αυτή τη δύναμη και την ευλυγισία. Φαίνονται όλα τόσο εύκολα γι’αυτούς, σαν να μη χρειάστηκε ποτέ να κοπιάσουν, να πέσουν κάτω, να βάλουν όλη τους τη συγκέντρωση σ’αυτό που κάνουν.

Όμως ο Jason Bowman έχει κάτι διαφορετικό κατά τη γνώμη μου, κι αυτό βρίσκεται στο βλέμμα. Φαίνεται ότι έχει δουλέψει και δουλεύει συνεχώς, κι ότι βιώνει την κάθε στιγμή με ενεργή προσοχή και δεκτικότητα για ό,τι έρθει. Βγάζει μια ιδιαίτερη ευαισθησία και καθόλου έπαρση. Ο δρόμος έτσι κι αλλιώς δεν τελειώνει κάπου. Δε λες ποτέ έφτασα και κάθομαι εδώ να χαρώ τους καρπούς των κόπων μου. Μέχρι να το πεις η στιγμή έχει φύγει, και ήδη φαίνεται μπροστά η συνέχεια του δρόμου…

 

Η σημασία του να ξυπνάει κανείς πρωί

http://www.elephantjournal.com/2013/03/6-tips-for-waking-up-early-getting-sht-done-being-happy-mehdi-rene/

Δύσκολο και ζόρικο το πρωινό ξύπνημα, αλλά σε επιβραβεύει η αίσθηση ολοκλήρωσης περισσότερων πραγμάτων μέσα στη μέρα, πιο αποτελεσματικά. Το κέντρο της μέρας μετατοπίζεται πιο νωρίς, κι έτσι ήδη πριν φτάσει μεσημέρι ένα μεγάλο ποσοστό των στόχων έχει επιτευχθεί. Αντί να νιώθεις ότι κυνηγάς το χρόνο, που ποτε δεν είναι αρκετός, βλέπεις τις ώρες απλωμένες μπροστά σου και διαθέσιμες για να τις αξιοποιήσεις. Πώς να μην έχεις καλύτερη διάθεση, μεγαλύτερη αισοδοξία και αίσθηση ελέγχου της ζωής σου; Κι όταν έρχεται η ώρα για να πέσεις στο κρεβάτι, σε ακολουθεί η αίσθηση της ικανοποίησης, ότι έχεις κερδίσει επάξια το δικαίωμα για ανάπαυση, μέχρι την επόμενη μέρα.

Η ενέργεια του πρωινού, την ώρα που ανατέλλει ο ήλιος, είναι μαγική, φρέσκια κι ελπιδοφόρα, γι’αυτό και είναι η καλύτερη ώρα για γιόγκα και διαλογισμό. Το μυαλό είναι ξεκούραστο και μπορεί να μπει βαθιά στην επίγνωση, και το σώμα διψάει για πολύτιμη κίνηση, που θα ξυπνήσει όλη την ενέργεια που χρειαζομαστε μέσα στη μέρα.

Δοκιμάστε το και δείτε τις διαφορές! Μερικές έξυπνες συμβουλές στο link παραπάνω!???????????????????????????????

 

 

 

 

7 λόγοι για να κάνω γιόγκα

1. Για να είναι το σώμα μου όμορφο και λειτουργικό.

Με τη γιόγκα το σώμα γίνεται πιο υγιές και δυνατό, οι τοξίνες απομακρύνονται, τα κύτταρα ανανεώνονται και όλα τα εσωτερικά όργανα αιματώνονται και διατηρουνται σε καλή λειτουργία. Αυτό καθρεφτίζεται στο δέρμα και στην εξωτερική όψη μας.  Καθημερινά το σώμα φορτώνεται με τη φθορά του χρόνου και δίνει μάχη για να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις, σωματικές και ψυχολογικές. Η γιόγκα του δίνει τη δύναμη και την αντοχή για να αντεπεξέρχεται, και να αυτοθεραπεύεται όταν χρειαστεί.

2. Για να είναι το μυαλό μου καθαρό και ήρεμο.

Το μυαλό είναι το πιο γρήγορο μέσο του κόσμου για να ταξιδέψει κανείς, στον τόπο και στο χρόνο. Μέσα σε δέκατα του δευτερολέπτου, ένας συνειρμός σε στέλνει σε ένα μικρό καφενείο στη Θεσσαλονίκη, ένας σε ένα δρόμο στην Ινδία, ένας άλλος σε μια παιδική ανάμνηση, ένας τέταρτος στο ραντεβού που έχεις το απόγευμα. Το μυαλό είναι σαν τη μαϊμού, πιάνεται από το ένα κλαδί και αμέσως μετά προχωράει στο επόμενο χωρίς να σταματάει. Με τη γιόγκα το μυαλό μπορεί να αποκτήσει την πολυπόθητη συγκέντρωση. Όσο συνειδητοποιούμε το σώμα, τόσο το μυαλό κατεβάζει ρυθμούς, επικεντρώνεται στο «εδώ και τώρα». Το σώμα και η επίγνωσή του απορροφά την προσοχή, η συνειδητοποίηση γίνεται πιο βαθιά, και έτσι το μυαλό ηρεμεί λίγο από τους φρενήρεις και ανεξέλεγκτους ρυθμούς του. Μαθαίνουμε να καθαρίζουμε το νου και να ελέγχουμε τις άσχετες σκέψεις, κάτι που σταδιακά συμβαίνει φυσικά και χωρίς προσπάθεια, και είναι τεράστια ξεκούραση από τον καθημερινό βομβαρδισμό.

3. Για να έχω ευλυγισία και προσαρμοστικότητα, τόσο σωματική, όσο και ψυχική.

Στη γιόγκα προσαρμόζεις το σώμα σου στις διάφορες στάσεις, και όχι τις στάσεις στο σώμα σου, όπως λέει ο Δάσκαλός μου. Μεσα από την πρσπάθεια να γίνει το σώμα ευλύγιστο και να είναι ικανό να πάρει διάφορα «σχήματα», εκπληρώνει όλη τη δυνατότητα κίνησης που έχει. Ανακαλύπτουμε συνεχώς νέα όρια, που είναι πιο πέρα από αυτό που θεωρούσαμε όριο μέχρι σήμερα. Μαθαίνουμε όμως να προσαρμοζόμαστε σε νέες, άγνωστες καταστάσεις, κάνοντας το καλύτερο που μπορούμε κάθε στιγμή. Το ίδιο πραγμα μπορεί να εφαρμοστεί και σε σχέση με τη ζωή, τις πραγματικότητες που σχηματίζουν το σύνολο της προσωπικής μας διαδρομής. Ό,τι έρχεται έρχεται όχι για να το αρνηθούμε, να το αγνοήσουμε ή να το παλέψουμε, αλλά για να προσαρμοστούμε σ’αυτό και να το βιώσουμε με τον πιο ενδεδειγμένο για εμάς τρόπο.

4. Για να ζω στο παρόν και να απολαμβάνω την κάθε στιγμή.

Η λέξη κλειδί είναι «συνειδητότητα». Η χαρά της απόλαυσης του παρόντος έρχεται όταν βιώνεις συνειδητά το πού βρίσκεσαι κάθε στιγμή και αποδέχεσαι χωρίς αντίδραση τα συναισθήματα που νιώθεις. Το παρόν είναι το μόνο που πραγματικά έχουμε, και κρατάει μόνο μια στιγμή, πριν το καταλάβουμε έχει γίνει κι αυτό παρελθόν. Το παρελθόν έχει φύγει και δεν μπορούμε να το αλλάξουμε, ούτε καν να το ανακατασκευάσουμε στη μνήμη όπως ακριβώς ήταν. Το μέλλον δεν υπάρχει ακόμα και, όσο κι αν το προγραμματίζουμε, μάλλον μας κρύβει πολλές ανεξέλεγκτες εκπλήξεις. Καμιά φορά το παρόν δεν είναι ευχάριστο, και θα θέλαμε να κάνουμε το χρόνο να «τρέξει» μέχρι την επόμενη καλή στιγμή. Όμως το να μένεις -όπως στη γιόγκα- συνειδητά εκεί που βρίσκεσαι και να είσαι ανοιχτός σε αυτό που συμβάινει, σημαίνει ότι ζεις, ότι με ανοιχτά μάτια βιώνεις την εμπειρία που είναι εκεί για σένα. «Αν όχι τώρα, πότε; Αν όχι εμείς, ποιοι;» Μαθαίνουμε να είμαστε μέσα στη ζωή και όχι θεατές της.

5. Για να προοδεύω και να εξελίσσομαι κάθε μέρα.

Η πρόοδος του σώματος, καθώς δυναμώνει και είναι ικανό να κάνει όλο και περισσότερα πράγματα, είναι εξαιρετικά απελευθερωτική και για το νου. Αν φοβάσαι ότι δεν μπορείς να τα καταφέρεις με κάποιο στόχο, ο φόβος ακυρώνεται από την ιδια την πραγματικότητα. Στη γιόγκα βλέπεις εμπράκτως ότι όποιο στόχο και να βάλεις, αργά ή γρήγορα θα τον επιτύχεις. Η γιόγκα είναι ενα εργαλείο δουλειάς. Το σημαντικό δεν είναι πού φτάνεις, γιατί πάντα υπάρχει το παραπέρα, αλλά ότι έφτασες εκεί που ήθελες, μετά από συστηματική προσπάθεια και κόπο. Μαθαίνεις να μην απογοητεύεσαι, να έχεις υπομονή, και να παρατηρείς τις μικρές ανεπαίσθητες επιτυχίες που δείχνουν ότι είσαι στο σωστό δρόμο.

6. Για να είναι το ανοσοποιητικό μου ισχυρό και να επιλέγω συνειδητά την υγεία και την ισορροπία.

Η ενέργεια που υπάρχει αποθηκευμένη στο σώμα και δεν γνωρίζουμε καν την ύπαρξή της, δεν είναι πια μπλοκαρισμένη, αλλά εύκολα προσβάσιμη για όποτε τη χρειαστούμε. Με τη γιόγκα η κυκλοφορία της prana (ζωτικής ενέργειας) γίνεται ανεμπόδιστα. Είμαστε σε επαφή με το σώμα τόσο ανοιχτά, που τα προειδοποιητικά σημάδια ότι κάτι δεν πάει καλά στην υγεία μας γίνονται αντιληπτά αμέσως. Αυτό είναι πολύτιμο για την άμυνα του οργανισμού, γιατί σημαίνει πως αντιδράει πολύ πιο γρήγορα και δυναμικά. Επίσης σημαίνει πρόληψη και όχι θεραπεία. Όταν είμαστε σε ισορροπημένη κατάσταση, οτιδήποτε διαταράσσει αυτη την ισορροπία, το σώμα και το μυαλό τα πετάνε έξω, αφού τα αντιμετωπίζουν σαν σκουπίδια. Αυτό ισχύει με το κακό φαγητό, τις κακές συνήθειες, αλλά και σε σχέση με ανθρώπους και βλαβερές καταστάσεις.

7. Για να ζω περισσότερο στην πράξη και λιγότερο στη θεωρία.

Η δράση γίνεται πολύ πιο άμεση επιλογή όταν το σώμα και το μυαλό είναι υγιή. Επειδή η γιόγκα είναι πράξη -κάνουμε κάτι με το σώμα μας, το κινούμε, ενεργοποιώντας μαζί και το μυαλό- εκπαιδευόμαστε στο να πράττουμε. Όλα είναι κατά μεγάλο ποσοστό θέμα συνήθειας. ‘Οσο μαθαίνει το σώμα να κινείται, τόσο έχει την τάση να κινείται και να εμπλουτίζει αυτήν την κίνηση. Όσο λιγότερο κινείται κάτι, τόσο έχει την τάση να αδρανεί. Και ό,τι αδρανεί, αργά ή γρήγορα φθείρεται και πεθαίνει. Εξάλλου τη ζωή την απολαμβάνουμε μέσα από τα πράγματα που κάνουμε, κι όχι μένοντας μόνο στα λόγια.marilyn headstand