Συνειδητοποιώντας το θυμό

anger_twainΣήμερα ξύπνησα με ένα περίεργο ενοχλητικό συναίσθημα, σαν κάτι να με τρυπάει και να μη με αφήνει να ησυχάσω. Θα μπορούσε να είναι οτιδήποτε, αλλά νομίζω κατάφερα να καταλάβω και να παραδεχτώ τι ήταν: Θυμός. Συνήθως ο δικός μου θυμός μεταμφιέζεται σε θλίψη, μπλέκεται στα πλοκάμια της σκέψης και της ανάλυσης κι έτσι είναι πιο παθητικός. Με τρώει σιγά σιγά από μέσα και δε μου δίνει τη δυνατότητα να τον αγγίξω και να τον δω πραγματικά. Σήμερα όμως μπόρεσα να τον δω κατάματα και να πω στον εαυτό μου «Είμαι πολύ πολύ θυμωμένη». Μετά την πρωινή γιόγκα και το διαλογισμό, συνειδητοποίησα πιο βαθιά πώς νιώθω και γιατί. Και τι να κάνω λοιπόν με το θυμό μου;

Τις τελευταίες μέρες διαβάζω το «Anger», από τον Thich Nhat Hanh. Ίσως γι’αυτό μπόρεσα να τον δω, σαν να μην είναι δαίμονας που κρύβεις κάτω από τα σκεπάσματα, ή μια ανεξέλεγκτη δύναμη που πρέπει να βρει διέξοδο καταστρέφοντας τα πάντα στο πέρασμά της. Πέρα από το απλό, αλλά τόσο δύσκολο να παραδεχτούμε, ο θυμός υπάρχει μέσα μας, κι αυτό δε μας κάνει κακούς ανθρώπους. Ο Thich Nhat Hanh γράφει ότι για να αντιμετωπίσεις το θυμό, πρέπει να τον δεις σαν ένα μωρό που θέλει την προσοχή σου. Κλαίει, φωνάζει, για να το πάρεις αγκαλιά και να του δώσεις σημασία… θέλει κάτι να σου πει. Αν τον διαχειριστείς σαν να είναι κομμάτι του εαυτού σου και του δώσεις φροντίδα, θα ησυχάσει, και θα μετατραπεί σε συνειδητότητα. Η συνειδητότητα οδηγεί σε κατανόηση και συν-αίσθηση, όχι σε σύγκρουση και αντιπαράθεση με την αιτία του θυμού, τον Άλλον ή τον ίδιο μας τον Εαυτό. Στον πόλεμο με τους άλλους και με τον εαυτό μας κανένας δε νικά, απλώς παραδέχεται την ήττα του αυτός που εξαντλείται πρώτος. Τόση πολύτιμη ενέργεια, που θα μπορούσε να πάει προς κάτι δημιουργικό και ζωντανό, σπαταλιέται στη σύγκρουση μέχρι τελικής πτώσεως. Δεν πιστεύω ότι εκφράζοντας το θυμό, ξεσπώντας σε κάποιον ή κάτι, βρίσκεται λύση. Η αιτία του θυμού παραμένει, αλλά εκτονώνεται η ένταση, δηλαδή η συσσωρευμένη αρνητική ενέργεια. Εξαντλούμαστε προσωρινά, και όταν ξαναμαζέψουμε δυνάμεις, είμαστε έτοιμοι για την επόμενη μάχη, και ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται. Υπάρχει πάντα ο εγωισμός του να πρέπει να βγεις νικητής… Και καλά όταν ο εχθρός είναι έξω… Όταν όμως είμαστε θυμωμένοι με τον εαυτό μας ποιος είναι τελικά ο νικητής και ποιος ο χαμένος;

Ο θυμός είναι αποτέλεσμα του πόνου που βιώσαμε ή βιώνουμε, κι ο οποίος ακόμα δεν έχει απαλυνθεί, ή καν εκφραστεί. Αν το δεις έτσι, είσαι πιο ανεκτικός με τον εαυτό σου, και με τον κατά περίπτωση «αντίπαλο», αφού συνειδητοποιείς ότι είναι σαν το πληγωμένο ζώο που επιτίθεται για να προστατευθεί ή να εκδικηθεί. Ο θυμός δείχνει ότι κάτι δεν πάει καλά, κάτι πρέπει να αλλάξει, και το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να ακούσουμε τη φωνή του, κι όχι να τον καλύψουμε βίαια.

Σήμερα πρωί ξύπνησα πολύ θυμωμένη… Έμεινα μ’αυτό το συναίσθημα, άκουσα τι έχει να μου πει, και συνειδητοποίησα ότι είναι μια πιο δυναμική μορφή της θλίψης που ένιωθα τις τελευταίες μέρες. Είδα ότι είναι η τελευταία μάχη που δίνει το εγώ πριν αποχωριστεί κάτι που θεωρούσε ότι του ανήκει. Κι ότι σύντομα θα αφήσω πίσω μου τη δική μου πληγή.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s