Κάτι σαν άνοιξη…

Από το http://www.elephantjournal.com/2014/02/she-let-go/

She let go. Without a thought or a word, she let go.

She let go.

She let go. Without a thought or a word, she let go.

She let go of the fear.

She let go of the judgments.

She let go of the confluence of opinions swarming around her head.

She let go of the committee of indecision within her.

She let go of all the ‘right’ reasons.

Wholly and completely, without hesitation or worry, she just let go.

She didn’t ask anyone for advice.

She didn’t read a book on how to let go.

She didn’t search the scriptures.

She just let go.

She let go of all of the memories that held her back.

She let go of all of the anxiety that kept her from moving forward.

She let go of the planning and all of the calculations about how to do it just right.

She didn’t promise to let go.

She didn’t journal about it.

She didn’t write the projected date in her Day-Timer.

She made no public announcement and put no ad in the paper.

She didn’t check the weather report or read her daily horoscope.

She just let go.

She didn’t analyze whether she should let go.

She didn’t call her friends to discuss the matter.

She didn’t do a five-step Spiritual Mind Treatment.

She didn’t call the prayer line.

She didn’t utter one word.

She just let go.

No one was around when it happened.

There was no applause or congratulations.

No one thanked her or praised her.

No one noticed a thing.

Like a leaf falling from a tree, she just let go.

There was no effort.

There was no struggle.

It wasn’t good and it wasn’t bad.

It was what it was, and it is just that.

In the space of letting go, she let it all be.

A small smile came over her face.

A light breeze blew through her. And the sun and the moon shone forevermore…

~ Rev. Safire Rose

Υπάρχει κάτι πολύ αισιόδοξο κι ανάλαφρο σ’αυτό το ποίημα… Εκτός από την προφανή, απελευθερωτική ομορφιά και αλήθεια του, το πιο σημαντικό για μένα είναι το κομμάτι που λέει ότι το να αφήσεις το βάρος σου δε γίνεται με μεγαλεπήβολες δηλώσεις και δραματικές προκηρύξεις. Απλώς γίνεται… Όταν κάποιος είναι έτοιμος, όταν έχει έρθει η σωστή ώρα, κι όχι με πίεση από έξω προς τα μέσα. Η διαδικασία είναι φυσική, από μέσα προς τα έξω, κι έχει κάτι το ιερό, σαν την αναγέννηση της φύσης την άνοιξη.

«And the day came when the risk to remain tight in a bud was more painful than the risk it took to blossom». – Anais Nin

αμυγδαλιά

Advertisements

Σκέψεις πάνω στην Pincha Mayurasana

Pincha MayurasanaΗ στάση αυτή είναι από τις πιο πρόσφατες που δουλεύω, οπότε υπάρχει πολύ υλικό προς επεξεργασία.

Ξεκινώντας από την κανονική στήριξη στο κεφάλι (Sirsasana), στην Pincha Mayurasana το κεφάλι σηκώνεται, η βάση αποτελείται από τους πήχεις και τα χέρια, και η λεκάνη και τα πόδια έρχονται σε κάμψη προς τα πίσω. Ο απώτερος στόχος είναι τα δάχτυλα των ποδιών να ακουμπήσουν στο κεφάλι.

Συνειδητοποίησα σε κάποια φάση ότι είναι το ίδιο πράγμα, αλλά ανεστραμμένο, με την κάμψη του κορμού προς τα πίσω από όρθια θέση. Όταν στεκόμαστε στα πόδια, είναι αυτά σε όλο τους το μήκος που ενεργοποιούνται, για να ριζώσουν στη γη. Έτσι το πάνω μέρος του σώματος στηρίζεται στο κάτω μέρος, ο κορμός μακραίνει προς τα πάνω και προς τα πίσω και μπορεί χωρίς φόβο (ιδανικά και σταδιακά) να αφεθεί στην ασφάλεια που παρέχει η δύναμη και η σταθερότητα των ποδιών.

Στην Pincha Mayurasana όμως, η βάση μας είναι οι αγκώνες, οι πήχεις, οι καρποί και οι παλάμες. Στην ουσία, όπως κατάλαβα μετά από πολλές αποτυχημένες προσπάθειες να ισορροπήσω, είναι όλος ο κορμός που στηρίζει. Τα χέρια ολόκληρα σπρώχνουν το πάτωμα, αλλά και οι ώμοι, ο κορμός, και κυρίως το στήθος που έρχεται μπροστά, και ο λαιμός και το κεφάλι που κοιτάζουν προς τα πάνω για να κρατήσουν αντίβαρο στα πόδια που τεντώνουν προς την αντίθετη μεριά. Επομένως χρειάζεται καλό έλεγχο του κέντρου, δηλαδή της μέσης και της κοιλιάς, και του βάρους της λεκάνης και των ποδιών. Όταν τη δοκιμάζω την πρώτη φορά κάθε μέρα, η δική μου μέση διαμαρτύρεται που της ζητάω να σηκώσει όλο αυτό το βάρος, και με αναγκάζει να προχωρήσω τα πόδια προς τα πίσω σιγά-σιγά και με σεβασμό. Μετά η εστίαση έρχεται στο πάνω μέρος του σώματος. Το κεφάλι από το πάτωμα έρχεται να σηκωθεί για να κοιτάξει μπροστά και πάνω, και όλος ο κορμός προσεκτικά προσαρμόζεται για να σηκώσει το βάρος των ποδιών. Το παιχνίδι κρίνεται από τη σταθερότητα των ώμων και το θώρακα. Αλλά και από τη δύναμη του μυαλού να αντισταθεί στη παρόρμηση του σώματος να μη βγει από τη βολική του κατάσταση, κι άρα να αφήσει πάλι τα πόδια να πέσουν στο πάτωμα.Τα πόδια χρειάζεται να είναι τεντωμένα, μέχρι και τις άκρες των δαχτύλων. Γενικά, όλο το σώμα πρέπει να προσπαθεί και να είναι συνειδητό.

Την πρώτη φορά που ισορρόπησα ήταν μαγικά, σαν να πετούσα και να μην είχα βάρος… Εκείνο το απίστευτο δευτερόλεπτο που γίνεται η σύνδεση, κι έρχεται η αίσθηση της ευθείας που ενώνει όλα τα σημεία και εξηγεί τα πάντα.

Κι όταν πια κατάλαβα τι πρέπει να κάνω για να μείνω στη στάση, ήρθε η άλλη συνειδητοποίηση… Ότι πρέπει και να το θέλω πραγματικά να μείνω ισορροπημένη και να αντιμετωπίσω το φόβο του να είμαι σε μια νέα άγνωστη θέση. Σαν να είσαι σχοινοβάτης, από τη μια η ισορροπία σε απελευθερώνει, από την άλλη η ευθύνη του εαυτού σου είναι δυσάρεστη και τρομακτική. Υπάρχει κάτι το άβολο, το ανοίκειο, που δεν ευχαριστεί το εγώ. Το εγώ θέλει γνώριμες εμπειρίες και ασφάλεια, για να επιβεβαιώνει το γνωστό εαυτό του. Η αχαρτογράφητη περιοχή είναι επικίνδυνη, κι άρα δημιουργεί δυσφορία.

Τότε έρχεται ο πανικός, και το σώμα κι η αίσθησή του χαλαρώνουν, θολώνουν, το μυαλό ψάχνει να βρει το πιο κοντινό στήριγμα που έχει διαθέσιμο, το πάτωμα, τον τοίχο. Αρκεί να πάψει αυτό το δυσάρεστο συναίσθημα. Στην ουσία είναι ό,τι ακριβώς κάνουμε και στη ζωή μας. Ψάχνουμε στηρίγματα για να αποφύγουμε την τρομακτική αίσθηση της ευθύνης, και του να βλέπουμε γυμνό κι απροστάτευτο τον εαυτό μας. Τα στηρίγματα που υπάρχουν γίνονται συνήθεια κι εξάρτηση, νιώθουμε ότι δεν μπορούμε χωρίς αυτά. Ίσως όμως αυτά ακριβώς (ή μάλλον ο τρόπος που εμείς αγκιστρωνόμαστε ψυχολογικά απ’αυτά) φταίνε που δεν δοκιμάζουμε να στηριχτούμε στην πραγματική μας δύναμη, την οποία δεν ψάχνουμε και δε βρίσκουμε ποτέ.

Η πραγματική εργασία άρα σ’αυτήν την asana, είναι πάνω στην εξάσκηση της θέλησης και στην καταπολέμηση του φόβου. Βέβαια καμιά μέρα δεν είναι ίδια με την άλλη, και μπορώ μέσα από την προσπάθεια να παρατηρώ πώς νιώθω κάθε στιγμή και γιατί. Κάποιες φορές καταλαβαίνω, κάποιες φορές οι λόγοι είναι πιο βαθιά κρυμμένοι και δεν τους καταλαβαίνω, αλλά το αποδέχομαι. Ακόμη κι η «αποτυχία» κάποιες μέρες είναι ένα μάθημα στη υπομονή… Η «επιτυχία» όμως είναι μια μικρή κατάκτηση!