«Strength is important»

In yoga (and life), you need to be flexible of course, but also you need to be able to endure and not give up.

I am a person that doesn’t realise all that I am capable of, that needs constant proof to believe. My teacher has shown me the way to find my own strength, through the asana practice. By cultivating strength in the body, which means having stability and comfort in any asana, it is the mind that becomes steady and free of unnecessary worries. Stability in the body gives the security from within, that no matter what happens, I am here, I am now, and I will deal with whatever comes in the best possible way.
Strength is the virtue that can make one sensitive to subtle things, without feeling lost and unable to hold their position in the world.

I found this video by Kino McGregor very relevant to this idea:



Τι μας διδάσκουν τα δέντρα για τη ζωή, σημείωμα του Χέρμαν Έσσε


For me, trees have always been the most penetrating preachers. I revere them when they live in tribes and families, in forests and groves. And even more I revere them when they stand alone. They are like lonely persons. Not like hermits who have stolen away out of some weakness, but like great, solitary men, like Beethoven and Nietzsche. In their highest boughs the world rustles, their roots rest in infinity; but they do not lose themselves there, they struggle with all the force of their lives for one thing only: to fulfill themselves according to their own laws, to build up their own form, to represent themselves. Nothing is holier, nothing is more exemplary than a beautiful, strong tree. When a tree is cut down and reveals its naked death-wound to the sun, one can read its whole history in the luminous, inscribed disk of its trunk: in the rings of its years, its scars, all the struggle, all the suffering, all the sickness, all the happiness and prosperity stand truly written, the narrow years and the luxurious years, the attacks withstood, the storms endured. And every young farmboy knows that the hardest and noblest wood has the narrowest rings, that high on the mountains and in continuing danger the most indestructible, the strongest, the ideal trees grow.

Trees are sanctuaries. Whoever knows how to speak to them, whoever knows how to listen to them, can learn the truth. They do not preach learning and precepts, they preach, undeterred by particulars, the ancient law of life.

A tree says: A kernel is hidden in me, a spark, a thought, I am life from eternal life. The attempt and the risk that the eternal mother took with me is unique, unique the form and veins of my skin, unique the smallest play of leaves in my branches and the smallest scar on my bark. I was made to form and reveal the eternal in my smallest special detail.

A tree says: My strength is trust. I know nothing about my fathers, I know nothing about the thousand children that every year spring out of me. I live out the secret of my seed to the very end, and I care for nothing else. I trust that God is in me. I trust that my labor is holy. Out of this trust I live.

When we are stricken and cannot bear our lives any longer, then a tree has something to say to us: Be still! Be still! Look at me! Life is not easy, life is not difficult. Those are childish thoughts. . . . Home is neither here nor there. Home is within you, or home is nowhere at all.

A longing to wander tears my heart when I hear trees rustling in the wind at evening. If one listens to them silently for a long time, this longing reveals its kernel, its meaning. It is not so much a matter of escaping from one’s suffering, though it may seem to be so. It is a longing for home, for a memory of the mother, for new metaphors for life. It leads home. Every path leads homeward, every step is birth, every step is death, every grave is mother.

So the tree rustles in the evening, when we stand uneasy before our own childish thoughts: Trees have long thoughts, long-breathing and restful, just as they have longer lives than ours. They are wiser than we are, as long as we do not listen to them. But when we have learned how to listen to trees, then the brevity and the quickness and the childlike hastiness of our thoughts achieve an incomparable joy. Whoever has learned how to listen to trees no longer wants to be a tree. He wants to be nothing except what he is. That is home. That is happiness.

Από το http://www.brainpickings.org/2012/09/21/hermann-hesse-trees/

My Norwegian summer

This auspicious summer – for many reasons I feel 2014 is a year of many ends and many new beginnings for me – I was grateful to accept the invitation of a really good friend, and come to Norway to work.

For the past 3 weeks I’ve been sleeping and waking up every day in a small charming guesthouse in the middle of the mountains and forests of Jostedal, called Nigardsbreen Gjesteheim. There’s a lot of work, but the place is beautiful, the garden green and cosy, and the inside of the rooms beautifully decorated in 60s style the norwegian way.

Jenny, my Norwegian friend, and Giuseppe, her boyfriend who is Italian, are unique personalities, enthusiastic travellers of the world, and really warm people. All this is their creation, not the building or the interior, but the soul, warmth and love that lives in here and is noticeable to everyone that walks through the door. It is true that people make the places, and this is a great example of how you can give part of yourself to something and turn it into a revolutionary act. It doesn’t have to follow the way others do it and the common expectations of those who receive it. It can be a little piece of heaven, where things work according to our desires and needs. Where it is rewarding to offer and also to receive.

Being in nature is really good for me,  I can tell from my mood, and the clarity in my skin and eyes. Also working hard is extremely beneficial for me, simple physical work that makes you tired and satisfied before going to bed and calling it a day. As Chuck Palahniuk, the author of «Fight Club» notes in his afterword of the book, «Being tired isn’t the same as being rich, but most times it’s close enough»‘.

Yoga practice on the other hand is a little bit challenging, because of little time and a lot of fatigue… I’m happy and inspired to be practicing next to Jenny, and sharing the same challenges and joys. Practice is sweeter, much more needed, when you don’t have it for granted, but have to fight for it.

Miss one day of practice and then you realise how balancing, relieving and strengthening it is for body and mind. Starting the day with yoga and meditation brings you in touch with the quiet space within you, the ground where you can step on to face the demands of the day without wasting energy, but using your energy and capacities in the best possible way.

Until going back to an empty and hot Athens city, I will enjoy every little breath of fresh air and every little glimpse of beauty all around…



Συνειδητοποιώντας το θυμό

anger_twainΣήμερα ξύπνησα με ένα περίεργο ενοχλητικό συναίσθημα, σαν κάτι να με τρυπάει και να μη με αφήνει να ησυχάσω. Θα μπορούσε να είναι οτιδήποτε, αλλά νομίζω κατάφερα να καταλάβω και να παραδεχτώ τι ήταν: Θυμός. Συνήθως ο δικός μου θυμός μεταμφιέζεται σε θλίψη, μπλέκεται στα πλοκάμια της σκέψης και της ανάλυσης κι έτσι είναι πιο παθητικός. Με τρώει σιγά σιγά από μέσα και δε μου δίνει τη δυνατότητα να τον αγγίξω και να τον δω πραγματικά. Σήμερα όμως μπόρεσα να τον δω κατάματα και να πω στον εαυτό μου «Είμαι πολύ πολύ θυμωμένη». Μετά την πρωινή γιόγκα και το διαλογισμό, συνειδητοποίησα πιο βαθιά πώς νιώθω και γιατί. Και τι να κάνω λοιπόν με το θυμό μου;

Τις τελευταίες μέρες διαβάζω το «Anger», από τον Thich Nhat Hanh. Ίσως γι’αυτό μπόρεσα να τον δω, σαν να μην είναι δαίμονας που κρύβεις κάτω από τα σκεπάσματα, ή μια ανεξέλεγκτη δύναμη που πρέπει να βρει διέξοδο καταστρέφοντας τα πάντα στο πέρασμά της. Πέρα από το απλό, αλλά τόσο δύσκολο να παραδεχτούμε, ο θυμός υπάρχει μέσα μας, κι αυτό δε μας κάνει κακούς ανθρώπους. Ο Thich Nhat Hanh γράφει ότι για να αντιμετωπίσεις το θυμό, πρέπει να τον δεις σαν ένα μωρό που θέλει την προσοχή σου. Κλαίει, φωνάζει, για να το πάρεις αγκαλιά και να του δώσεις σημασία… θέλει κάτι να σου πει. Αν τον διαχειριστείς σαν να είναι κομμάτι του εαυτού σου και του δώσεις φροντίδα, θα ησυχάσει, και θα μετατραπεί σε συνειδητότητα. Η συνειδητότητα οδηγεί σε κατανόηση και συν-αίσθηση, όχι σε σύγκρουση και αντιπαράθεση με την αιτία του θυμού, τον Άλλον ή τον ίδιο μας τον Εαυτό. Στον πόλεμο με τους άλλους και με τον εαυτό μας κανένας δε νικά, απλώς παραδέχεται την ήττα του αυτός που εξαντλείται πρώτος. Τόση πολύτιμη ενέργεια, που θα μπορούσε να πάει προς κάτι δημιουργικό και ζωντανό, σπαταλιέται στη σύγκρουση μέχρι τελικής πτώσεως. Δεν πιστεύω ότι εκφράζοντας το θυμό, ξεσπώντας σε κάποιον ή κάτι, βρίσκεται λύση. Η αιτία του θυμού παραμένει, αλλά εκτονώνεται η ένταση, δηλαδή η συσσωρευμένη αρνητική ενέργεια. Εξαντλούμαστε προσωρινά, και όταν ξαναμαζέψουμε δυνάμεις, είμαστε έτοιμοι για την επόμενη μάχη, και ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται. Υπάρχει πάντα ο εγωισμός του να πρέπει να βγεις νικητής… Και καλά όταν ο εχθρός είναι έξω… Όταν όμως είμαστε θυμωμένοι με τον εαυτό μας ποιος είναι τελικά ο νικητής και ποιος ο χαμένος;

Ο θυμός είναι αποτέλεσμα του πόνου που βιώσαμε ή βιώνουμε, κι ο οποίος ακόμα δεν έχει απαλυνθεί, ή καν εκφραστεί. Αν το δεις έτσι, είσαι πιο ανεκτικός με τον εαυτό σου, και με τον κατά περίπτωση «αντίπαλο», αφού συνειδητοποιείς ότι είναι σαν το πληγωμένο ζώο που επιτίθεται για να προστατευθεί ή να εκδικηθεί. Ο θυμός δείχνει ότι κάτι δεν πάει καλά, κάτι πρέπει να αλλάξει, και το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να ακούσουμε τη φωνή του, κι όχι να τον καλύψουμε βίαια.

Σήμερα πρωί ξύπνησα πολύ θυμωμένη… Έμεινα μ’αυτό το συναίσθημα, άκουσα τι έχει να μου πει, και συνειδητοποίησα ότι είναι μια πιο δυναμική μορφή της θλίψης που ένιωθα τις τελευταίες μέρες. Είδα ότι είναι η τελευταία μάχη που δίνει το εγώ πριν αποχωριστεί κάτι που θεωρούσε ότι του ανήκει. Κι ότι σύντομα θα αφήσω πίσω μου τη δική μου πληγή.

Κάτι σαν άνοιξη…

Από το http://www.elephantjournal.com/2014/02/she-let-go/

She let go. Without a thought or a word, she let go.

She let go.

She let go. Without a thought or a word, she let go.

She let go of the fear.

She let go of the judgments.

She let go of the confluence of opinions swarming around her head.

She let go of the committee of indecision within her.

She let go of all the ‘right’ reasons.

Wholly and completely, without hesitation or worry, she just let go.

She didn’t ask anyone for advice.

She didn’t read a book on how to let go.

She didn’t search the scriptures.

She just let go.

She let go of all of the memories that held her back.

She let go of all of the anxiety that kept her from moving forward.

She let go of the planning and all of the calculations about how to do it just right.

She didn’t promise to let go.

She didn’t journal about it.

She didn’t write the projected date in her Day-Timer.

She made no public announcement and put no ad in the paper.

She didn’t check the weather report or read her daily horoscope.

She just let go.

She didn’t analyze whether she should let go.

She didn’t call her friends to discuss the matter.

She didn’t do a five-step Spiritual Mind Treatment.

She didn’t call the prayer line.

She didn’t utter one word.

She just let go.

No one was around when it happened.

There was no applause or congratulations.

No one thanked her or praised her.

No one noticed a thing.

Like a leaf falling from a tree, she just let go.

There was no effort.

There was no struggle.

It wasn’t good and it wasn’t bad.

It was what it was, and it is just that.

In the space of letting go, she let it all be.

A small smile came over her face.

A light breeze blew through her. And the sun and the moon shone forevermore…

~ Rev. Safire Rose

Υπάρχει κάτι πολύ αισιόδοξο κι ανάλαφρο σ’αυτό το ποίημα… Εκτός από την προφανή, απελευθερωτική ομορφιά και αλήθεια του, το πιο σημαντικό για μένα είναι το κομμάτι που λέει ότι το να αφήσεις το βάρος σου δε γίνεται με μεγαλεπήβολες δηλώσεις και δραματικές προκηρύξεις. Απλώς γίνεται… Όταν κάποιος είναι έτοιμος, όταν έχει έρθει η σωστή ώρα, κι όχι με πίεση από έξω προς τα μέσα. Η διαδικασία είναι φυσική, από μέσα προς τα έξω, κι έχει κάτι το ιερό, σαν την αναγέννηση της φύσης την άνοιξη.

«And the day came when the risk to remain tight in a bud was more painful than the risk it took to blossom». – Anais Nin


Σκέψεις πάνω στην Pincha Mayurasana

Pincha MayurasanaΗ στάση αυτή είναι από τις πιο πρόσφατες που δουλεύω, οπότε υπάρχει πολύ υλικό προς επεξεργασία.

Ξεκινώντας από την κανονική στήριξη στο κεφάλι (Sirsasana), στην Pincha Mayurasana το κεφάλι σηκώνεται, η βάση αποτελείται από τους πήχεις και τα χέρια, και η λεκάνη και τα πόδια έρχονται σε κάμψη προς τα πίσω. Ο απώτερος στόχος είναι τα δάχτυλα των ποδιών να ακουμπήσουν στο κεφάλι.

Συνειδητοποίησα σε κάποια φάση ότι είναι το ίδιο πράγμα, αλλά ανεστραμμένο, με την κάμψη του κορμού προς τα πίσω από όρθια θέση. Όταν στεκόμαστε στα πόδια, είναι αυτά σε όλο τους το μήκος που ενεργοποιούνται, για να ριζώσουν στη γη. Έτσι το πάνω μέρος του σώματος στηρίζεται στο κάτω μέρος, ο κορμός μακραίνει προς τα πάνω και προς τα πίσω και μπορεί χωρίς φόβο (ιδανικά και σταδιακά) να αφεθεί στην ασφάλεια που παρέχει η δύναμη και η σταθερότητα των ποδιών.

Στην Pincha Mayurasana όμως, η βάση μας είναι οι αγκώνες, οι πήχεις, οι καρποί και οι παλάμες. Στην ουσία, όπως κατάλαβα μετά από πολλές αποτυχημένες προσπάθειες να ισορροπήσω, είναι όλος ο κορμός που στηρίζει. Τα χέρια ολόκληρα σπρώχνουν το πάτωμα, αλλά και οι ώμοι, ο κορμός, και κυρίως το στήθος που έρχεται μπροστά, και ο λαιμός και το κεφάλι που κοιτάζουν προς τα πάνω για να κρατήσουν αντίβαρο στα πόδια που τεντώνουν προς την αντίθετη μεριά. Επομένως χρειάζεται καλό έλεγχο του κέντρου, δηλαδή της μέσης και της κοιλιάς, και του βάρους της λεκάνης και των ποδιών. Όταν τη δοκιμάζω την πρώτη φορά κάθε μέρα, η δική μου μέση διαμαρτύρεται που της ζητάω να σηκώσει όλο αυτό το βάρος, και με αναγκάζει να προχωρήσω τα πόδια προς τα πίσω σιγά-σιγά και με σεβασμό. Μετά η εστίαση έρχεται στο πάνω μέρος του σώματος. Το κεφάλι από το πάτωμα έρχεται να σηκωθεί για να κοιτάξει μπροστά και πάνω, και όλος ο κορμός προσεκτικά προσαρμόζεται για να σηκώσει το βάρος των ποδιών. Το παιχνίδι κρίνεται από τη σταθερότητα των ώμων και το θώρακα. Αλλά και από τη δύναμη του μυαλού να αντισταθεί στη παρόρμηση του σώματος να μη βγει από τη βολική του κατάσταση, κι άρα να αφήσει πάλι τα πόδια να πέσουν στο πάτωμα.Τα πόδια χρειάζεται να είναι τεντωμένα, μέχρι και τις άκρες των δαχτύλων. Γενικά, όλο το σώμα πρέπει να προσπαθεί και να είναι συνειδητό.

Την πρώτη φορά που ισορρόπησα ήταν μαγικά, σαν να πετούσα και να μην είχα βάρος… Εκείνο το απίστευτο δευτερόλεπτο που γίνεται η σύνδεση, κι έρχεται η αίσθηση της ευθείας που ενώνει όλα τα σημεία και εξηγεί τα πάντα.

Κι όταν πια κατάλαβα τι πρέπει να κάνω για να μείνω στη στάση, ήρθε η άλλη συνειδητοποίηση… Ότι πρέπει και να το θέλω πραγματικά να μείνω ισορροπημένη και να αντιμετωπίσω το φόβο του να είμαι σε μια νέα άγνωστη θέση. Σαν να είσαι σχοινοβάτης, από τη μια η ισορροπία σε απελευθερώνει, από την άλλη η ευθύνη του εαυτού σου είναι δυσάρεστη και τρομακτική. Υπάρχει κάτι το άβολο, το ανοίκειο, που δεν ευχαριστεί το εγώ. Το εγώ θέλει γνώριμες εμπειρίες και ασφάλεια, για να επιβεβαιώνει το γνωστό εαυτό του. Η αχαρτογράφητη περιοχή είναι επικίνδυνη, κι άρα δημιουργεί δυσφορία.

Τότε έρχεται ο πανικός, και το σώμα κι η αίσθησή του χαλαρώνουν, θολώνουν, το μυαλό ψάχνει να βρει το πιο κοντινό στήριγμα που έχει διαθέσιμο, το πάτωμα, τον τοίχο. Αρκεί να πάψει αυτό το δυσάρεστο συναίσθημα. Στην ουσία είναι ό,τι ακριβώς κάνουμε και στη ζωή μας. Ψάχνουμε στηρίγματα για να αποφύγουμε την τρομακτική αίσθηση της ευθύνης, και του να βλέπουμε γυμνό κι απροστάτευτο τον εαυτό μας. Τα στηρίγματα που υπάρχουν γίνονται συνήθεια κι εξάρτηση, νιώθουμε ότι δεν μπορούμε χωρίς αυτά. Ίσως όμως αυτά ακριβώς (ή μάλλον ο τρόπος που εμείς αγκιστρωνόμαστε ψυχολογικά απ’αυτά) φταίνε που δεν δοκιμάζουμε να στηριχτούμε στην πραγματική μας δύναμη, την οποία δεν ψάχνουμε και δε βρίσκουμε ποτέ.

Η πραγματική εργασία άρα σ’αυτήν την asana, είναι πάνω στην εξάσκηση της θέλησης και στην καταπολέμηση του φόβου. Βέβαια καμιά μέρα δεν είναι ίδια με την άλλη, και μπορώ μέσα από την προσπάθεια να παρατηρώ πώς νιώθω κάθε στιγμή και γιατί. Κάποιες φορές καταλαβαίνω, κάποιες φορές οι λόγοι είναι πιο βαθιά κρυμμένοι και δεν τους καταλαβαίνω, αλλά το αποδέχομαι. Ακόμη κι η «αποτυχία» κάποιες μέρες είναι ένα μάθημα στη υπομονή… Η «επιτυχία» όμως είναι μια μικρή κατάκτηση!

Η έμπνευση είναι παντού

ImageΗ εικόνα είναι από work in progresss του γραφίστα Sean McCabe: http://seanwes.com/2013/inspiration-is-everywhere/

Τις τελευταίες δυο βδομάδες που έχω γυρίσει από την Ινδία, προσπαθώ να βρω ξανά τα πατήματά μου στην Αθήνα, και να μείνω συνδεδεμένη με την πηγή της ενέργειας μέσα μου. Συνειδητοποιώ ότι για να νιώθω ζωντανή στο μυαλό και την καρδιά, χρειάζομαι νέες ιδέες, έμπνευση.

Την έμπνευση μπορώ να τη βρω παντού, αν είμαι ανοιχτή και δεκτική σ’αυτήν. Αφενός χρειάζεται να έχω τα μάτια μου – δηλαδή την καρδιά μου – ανοιχτά, και αφετέρου να εκτεθώ σε αυτό που συμβαίνει εκεί έξω. Συμβαίνουν τα πάντα, «everything is there!», όπως λένε καλόκαρδα και με χαμόγελο οι Ινδοί… Ό,τι ψάχνεις θα το βρεις, γιατί υπάρχει, αρκεί να το αναγνωρίσεις και να το ανασύρεις από το σωρό των πραγμάτων, να το δεις καλά-καλά και να πάρεις αυτό που έχει να σου δώσει.

Όταν ψάχνεις για έμπνευση οι συμπτώσεις έρχονται να σε βρουν, σου κλείνουν το μάτι και σε προσκαλούν να περπατήσεις το δρόμο τους και να δεις πού έχουν να σε πάνε. Μερικές φορές σε πάνε πολύ μακριά, από τη μια σύμπτωση στην άλλη σύμπτωση, και ίσως πια σε μια συνειδητή επιλογή και σε μια μεγάλη ανακάλυψη. Άλλες φορές είναι αυτό που είναι, χωρίς να οδηγεί παρακάτω ο δρόμος, αλλά κι αυτό είναι σημαντικό μάθημα να αποδεχτείς, και να μη σταματήσεις να δοκιμάζεις.

Είμαι λοιπόν πολύ τυχερή που από μια σύμπτωση γνώρισα έναν συναρπαστικό άνθρωπο και ξεκίνησα μαθήματα βιωματικής ανατομίας και αυτοσχεδιασμού στο σύγχρονο χορό μαζί της. Είναι σαν να ανοίχτηκε μια νέα μεγάλη πόρτα, κι από κει μπαίνει φρέσκος καθαρός αέρας και φως, και μπορώ να βλέπω τον ουρανό. Νέες πληροφορίες για το σώμα, νέοι τρόποι συνειδητοποίησης και χρήσης του σώματος, και – το πιο απολαυστικό – η αίσθηση να μη με νοιάζει αν είμαι καλή σ’αυτό το νέο πράγμα που δοκιμάζω. Σημασία έχει η απόλαυση και η εμπειρία, και για μένα η κίνηση και η έκφραση είναι βροχούλα σε διψασμένο χώμα… Με τη yoga γνωρίζω το σώμα και τον εαυτό μου σε μεγάλο και απεριόριστο βάθος, λείπει όμως το στοιχείο του παιχνιδιού, του πειραματισμού με την κίνηση. Ξέρω ένα τρόπο να κινώ το σώμα, υπάρχουν όμως τόσοι πολλοί… Επίσης η επαφή με έναν άνθρωπο που έχει δουλέψει στο να εκφράζεται δημιουργικά και χωρίς εμπόδια, ακόμα και στις πιο δύσκολες και οδυνηρές στιγμές, μου κάνει πολύ καλό. Έκφραση χωρίς κουτάκια και περιορισμούς, αναπάντεχη και πηγαία, χωρίς προσδοκίες και κριτική.

Είναι περισσότερο η ιδέα, αυτό που αντιπροσωπεύει, αυτό που βιώνει και ζωντανεύει κάποιος, παρά ο ίδιος ο συγκεκριμένος άνθρωπος. Αυτό για μένα είναι τεράστια έμπνευση, να συνειδητοποιώ ότι πρέπει να απολαμβάνω όσα μου προσφέρει το παράδειγμα και η εμπειρία μιας κατάστασης, χωρίς να περιμένω απαραίτητα να είναι τέλεια. Το τέλειο δεν υπάρχει, αν ψάξεις οποιαδήποτε κατάσταση σε βάθος θα απογοητευτείς σίγουρα. Όταν είμαστε ερωτευμένοι, θεωρούμε τον άλλο τέλειο και αποδεχόμαστε εθελοτυφλώντας  τα πάντα, μέχρι να τον αποκαθηλώσουμε και να απορρίψουμε άδικα και σωρηδόν τα πάντα γύρω από αυτόν. Αυτό το μοτίβο του άσπρου-μαύρου επαναλαμβάνεται σε όλες τις καταστάσεις, όμως αν το διαχωρίσουμε, μπορούμε να παίρνουμε τα καλά και να είμαστε ευγνώμονες, και να συγχωρούμε τα κακά χωρίς να μας αφορούν. Κάπου είχα ακούσει κάτι πολύ σωστό, για το θυμό νομίζω: «Μπορείς να μου δώσεις κάτι μόνο αν εγώ δεχτώ να το πάρω». Ισχύει και για τα αρνητικά, αλλά και για τα θετικά.

Λοιπόν είναι ωραίο να εμπνέεσαι, να παίρνεις ιδέες και να προχωράς, χωρίς την εξονυχιστική κριτική που το μυαλό έχει εκπαιδευτεί να κάνει τόσο καλά, ακόμα και εναντίον του ίδιου του του εαυτού.

Λέμε «εμπνέομαι», κι όχι «ακολουθώ» ή «μιμούμαι», που σημαίνει είμαι ζωντανός, ανοιχτός, και δημιουργώ υγιείς καταστάσεις και σχέσεις με τους άλλους. Δίνω και παίρνω, είμαι αυτό που είμαι, και δέχομαι χωρίς προσκόλληση ότι και η πηγή της έμπνευσής μου είναι αυτό που είναι. Σκέφτομαι για τον εαυτό μου και κρίνω τι μου είναι χρήσιμο να πάρω και χρειάζομαι, άρα είμαι πραγματικά σε επαφή με την κατάστασή μου τη συγκεκριμένη στιγμή.

Είναι αμφίδρομη διαδικασία: Κρατάω τα μάτια μου ανοιχτά για να μπορώ να βρω την έμπνευση, και ψάχνω την έμπνευση για να μπορώ να κρατάω τα μάτια μου πάντα ανοιχτά…

Δύναμη, Ευλυγισία και Ισορροπία, με τον Jason Bowman


Καιρό τώρα σκέφτομαι και ξανασκέφτομαι αυτό το βίντεο του Jason Bowman. Υπάρχουν τόσα και τόσα βίντεο στο youtube, με ανθρώπους που κάνουν φοβερά προχωρημένες στάσεις στη γιόγκα, σαν να είναι ακροβάτες, και σαν να γεννήθηκαν με αυτή τη δύναμη και την ευλυγισία. Φαίνονται όλα τόσο εύκολα γι’αυτούς, σαν να μη χρειάστηκε ποτέ να κοπιάσουν, να πέσουν κάτω, να βάλουν όλη τους τη συγκέντρωση σ’αυτό που κάνουν.

Όμως ο Jason Bowman έχει κάτι διαφορετικό κατά τη γνώμη μου, κι αυτό βρίσκεται στο βλέμμα. Φαίνεται ότι έχει δουλέψει και δουλεύει συνεχώς, κι ότι βιώνει την κάθε στιγμή με ενεργή προσοχή και δεκτικότητα για ό,τι έρθει. Βγάζει μια ιδιαίτερη ευαισθησία και καθόλου έπαρση. Ο δρόμος έτσι κι αλλιώς δεν τελειώνει κάπου. Δε λες ποτέ έφτασα και κάθομαι εδώ να χαρώ τους καρπούς των κόπων μου. Μέχρι να το πεις η στιγμή έχει φύγει, και ήδη φαίνεται μπροστά η συνέχεια του δρόμου…